DE JUISTE FILM

 

2010 is waarlijk een bijzonder jaar waarin de belangrijkste stap waartoe de steeds sneller draaiende  energie ons uitnodigt `bevrijding´ heet. De evolutie gaat zó snel dat ik soms het gevoel heb in een film te zitten die versneld wordt afgespeeld: wat gister nog lastig leek, blijkt vandaag eenvoudig en de vraag van gister is vandaag al beantwoord. Zaken als ziekte en dood, rijkdom en armoede, het lijken plots begrippen waar de lading vanaf is. Soms is het alsof ik van grote hoogte naar de Aarde kijk en alles  doorzie terwijl ik nog altijd stevig verankerd ben. Inmiddels kan ik me er dan ook iets bij voorstellen dat we naar hogere dimensies evolueren.

Vooral bevrijding is een belangrijk gegeven hierin want daar begint het mee, bevrijding van pijn, lijden, gebrek, eenzaamheid, zorgen, en vele andere negatieve kwaliteiten die ons zo goed bekend zijn. Je omstandigheden kunnen nog precies zo zijn als ze waren maar je ervaart ze eenvoudigweg niet langer als negatief. In plaats daarvan komt er een helder soort van neutraliteit waarin je los en vrij blijkt te zijn. Ik moet denken aan een droom die ik ooit had waarin ik opgesloten zat, tot ik op een dag tegen de deur duwde en die bleek al die tijd open te zijn geweest! Als mensheid hebben we eeuwenlang in een matrix gevangen gezeten waarvan de codering `het ervaren van pijn´ heette. En nu is het tijd voor een andere, nieuwe werkelijkheid waarin negativiteit simpelweg oplost.

Misschien is ieders weg anders hierin maar bij mij begon het met het los maken van banden (relaties) die mij niet meer dienden en die mij op een of andere wijze in de afhankelijkheid hielden. Daarna kwam alles in een stroomversnelling, alsof één dominosteen vele anderen meetrok. Er stortte iets in waarvan ik dacht dat het mijn basis was maar het bleek een illusie, gebaseerd op angst, en ik landde simpelweg op mijn eigen benen. Misschien dat het volgende verhaal kan helpen in jouw proces...

Ik ken iemand die veel moeite heeft met haar zelfbeeld ondanks het grote potentieel dat ze heeft. Tijdens een consult kreeg ik een helder beeld door dat haar goed heeft geholpen en dat aansluit bij bovenstaand gegeven. Stel je een kleine bioscoop voor met maar twee zalen. In de ene zaal ben je al vele keren geweest, ze draaien er altijd dezelfde film, namelijk de film van jouw leven zoals je dat maar al te goed kent, ooit een kaskraker misschien...Je speelt weliswaar de hoofdrol maar het is een drama vol van strijd en pijn, en hoe kan het anders, hij loopt niet echt  goed af. Al heel vaak heb je naar het einde toe je zakdoek moeten nemen, maar toch kon je er tot hiertoe op de een of andere manier geen genoeg van krijgen. Het zaaltje is muf, oud en versleten, net als de film zelf die zo nu en dan al begint te haperen als hij wordt afgespeeld.

In de zaal ernaast is alles splinternieuw. Het modernste beeldscherm, de nieuwste geluidsinstallatie en fantastisch zitcomfort. Het is de avond van de première en deze film gaat over je leven zoals dat werkelijk is bedoeld. De rode loper ligt uit, men is in afwachting van jou en je gevolg, en daar ben je! Hoe zie je eruit? Wie maken er deel uit van je groep van intimi, en wie niet? (Ook interessant!) Maar bovenal: wat is de titel van de film, en waar gaat hij over? M.a.w. wat schenkt jou diepe vreugde en wat wil er dringend geleefd worden? Het is echt de moeite dit eens als meditatiebeeld uit te proberen.

Het is niet moeilijk te concluderen dat de tweede zaal veel beter zal aanvoelen! In het begin is het misschien een wilsbesluit om je met het tweede scenario te verbinden maar het zal steeds eenvoudiger worden omdat het de weg is van je ziel en tenslotte merk je dat je het eerste scenario niet meer nodig hebt. Pijn is een zekerheid die verslavend werkt, maar vreugde ook gelukkig!

Tenslotte komt er nog een ander beeld op als ik dit schrijf. Je kunt het oude script ook zien als de oude huid van een slang. Als hij er niet uitkruipt, zich niet bevrijdt, zal de nieuwe huid uiteindelijk ook slecht worden en verloren gaan, en tenslotte zal de slang sterven, voor altijd gevangen in zijn eigen beperking.  Het is de hoogste tijd op alle niveaus, en de keus is aan ons...

Marije Broersen
Zomer 2010