BRIGHID EN IERLAND

 

Deze zomer was ik in Ierland, het Brighidland bij uitstek. Van te voren voelde ik dat het een grote onderdompeling ging zijn in de kracht van de Godin, een thuiskomen in haar armen, en zo was het ook. Twee dagen voor vertrek stemde ik me af op Brighid ivm de reis, stelde me open voor haar energie. Haar boodschap ontroerde me en verraste me tegelijkertijd omdat ze, behalve een persoonlijke boodschap ook gedetailleerde informatie gaf over een plek die we zouden bezoeken, een kerkje aan haar gewijd. Zoals zij het beschreef stond het echter niet op ons programma, ik was benieuwd.

De reis begon in Kildare met z’n Brighidcentrum, kathedraal, parochiekerk en bron. Het meest indrukwekkend vond ik de oude vuurplaats bij de kathedraal, uit de 6e eeuw, waar het vuur van Brighid altijd brandende werd gehouden door de kloostergemeenschap die er toen woonde. Ik vond er een piepklein bergkristalletje en stelde me voor dat hij de geschiedenis van deze plek in zich had opgenomen. Het gaf me een gevoel van verbinding en maakte me er weer van bewust dat tijd eigenlijk niet bestaat en innerlijk stapte ik heel even de 6e eeuw binnen. In een flits zag ik een groep vrouwen in stilte rond het vuur…
De kathedraal zelf raakte me vreemd genoeg niet, grijs en hoog, de parochiekerk ook aan Brighid gewijd eerder, met het bekende ‘portret’ van de heilige Brighid in blauw en goud, met  dieren en huisjes op en rond haar mantel, het staat er centraal op het altaar.

Een van de zaken die op het programma stond was het vinden van een nogal verborgen plek aan Brighid gewijd. De omschrijving was vaag maar iets hierin raakte ons waardoor we hoe dan ook besloten waren de plek te vinden. Op de grens tussen twee dorpen en vervolgens op de grens tussen twee eigendommen vonden we het tenslotte, in een zeer overwoekerde omgeving met manshoge braamstruiken. Een kapmes zou hier niet overbodig zijn geweest!
We vonden uiteindelijk een wit beeld in een donker nisje. Het was duidelijk dat hier lang geen mensen waren geweest. Toch lagen er allerlei voorwerpjes die ooit uit dankbaarheid waren achtergelaten. Ik taste met mijn hand achter het beeld en vond er een roodbruin hartje van halfedelsteen.

Het leek me mooi de plek een nieuwe impuls te geven met onze liefdevolle energie en ik stelde voor in een cirkel te gaan staan en een diepe wens of gebed in het hartje te leggen. In stilte ging het rond om uiteindelijk een plek te krijgen aan de voet van het beeld, we waren allen ontroerd, Brighid was voelbaar in ons midden aanwezig en zegende ons en onze reis. Wonderbaarlijk is dat op de foto’s naderhand vreemde spelingen van het licht te zien zijn. De zon stond pal achter het nisje maar op de foto’s heeft het beeld een stralenkrans rond het hoofd, waar bij inzoomen heel kleine natuurwezentjes zichtbaar in zijn, zo lijkt het, een kippenvel moment…

Bij terugkomst aan de straat sprak een van de buren ons aan die had gezegd dat er inderdaad ‘ergens daarachter’ een kapelletje moest staan. Toe ik hem erop wees hoe prachtig ze daar woonden was hij verbaasd, hij zag het niet meer na al die jaren. Ik bedacht hoe fijn het moest zijn als je zo’n plek mocht beheren en ik wist zeker dat als ik daar zou wonen dat ik het zou openstellen voor publiek, dat het een plek van meditatie zou worden en van verbinding met de Grote Moeder. Het was mijn diepste wens voor deze overwoekerde plek die we hadden gevonden dat er opnieuw mensen hun weg mochten vinden naar Brighid, en via haar naar de sacraliteit van het leven op onze mooie planeet.

De Ierlandreis was niet alleen een aaneenschakeling van diepgaande spirituele indrukken maar ook van heel veel plezier, van lachen en genieten bij een Guiness van toffe muziek en van de vriendelijkheid van de mensen. De weg naar het kerkje waarop Brighid me had gewezen vonden we uiteindelijk via een Duitse man in een pub op een late zaterdagavond. Hij woonde al 20 jaar in Ierland en zong zoals alleen Ieren dat kunnen…Een van ons sprak hem aan vanwege zijn zingen en tot slot vroeg hij naar het doel van onze reis. “Brighid” zei Anna, waarop hij haar vertelde dat er in het dorpje waar hij woonde een bijzonder Brighidkerkje stond. Ik wist onmiddellijk dat dat de plek was die Brighid me beschreven had.

Ik kan niet uitleggen wat er in dat kerkje met mij en met nog twee anderen van de groep gebeurd is…Noem het ‘aangeraakt worden’, maar dan op een zeer diep niveau, dieper dan ontroering, en veel dieper dan het hier-en-nu van dat moment. Tijd bestond even niet en weer kreeg ik het beeld van vrouwen rond een Brighidvuur in lang vervlogen tijden. We weenden alle drie, ons hart was aangeraakt en we herkenden het, haar energie zat in ons verankerd vanuit vele levens en vroeg opnieuw om her-innerd en uitgedragen te worden.

Toen ik vorige week mijn Brighidworkshop weer gaf wist ik: dit verhaal is nog lang niet ten einde, het is slechts het begin van een bijzondere weg. Toen ik na de workshop thuis kwam stond er een vriend op de voicemail die juist terug was uit Ierland met de boodschap: “ik heb een Brighidbeeld voor je meegenomen…” Ik moest lachen vanwege de synchroniciteit. Inmiddels staat het beeld hier in huis. Brighid heeft, net als Maria, haar plek in mijn huis, mijn hart en mijn leven. Het is nodig in deze tijd opnieuw de weg te banen voor haar krachtige energie omdat ze waarheid en essentie spiegelt, kwaliteiten die onontbeerlijk zijn bij het gestalte geven aan een Nieuwe Wereld…

 

Marije Broersen

Sept.2009